و خدا « کلمه » را آفرید ...

به گزارش پایگاه خبری حوزه هنری،  مصطفی علی پوردر سال 1340 در شهر تنكابن به دنیا آمد. تحصیلاتش را تا دیپلم در زادگاهش به پایان رساند و بعد برای مقطع كارشناسی به دانشگاه تبریز و برای مقطع كارشناسی ارشد به دانشگاه فردوسی مشهد رفت و موفق به اخذ مدرك در رشته ادبیات فارسی شد. وی هم اكنون دانشجوی دكتری ادبیات دانشگاه خوارزمی ست. 
او سرودن شعر را از دبیرستان آغاز كرد، ولی از سال 1363 به طور جدی به سرودن شعر پرداخت. با گروه های مختلفی همكاری و مسئولیت داشته است از جمله: همكاری با وزارت ارشاد، كارشناس و معلم مدرس شعر و ادبیات در بنیاد شهید، مدرس شعر و نقد ادبی مركز دانش و پژوهان شاهد، كارشناس بررسی كتاب در حوزه هنری و عضو كمیته كارشناسی بررسی كتاب در مركز آفرینش های ادبی كانون پرورش فكری كودك و نوجوانان. 
 
جایزه شعر شهادت برای مجموعه شعر «از گلوی كوچك رود»، كتاب «هفت بند مویه» سال 1379 تقدیر شده از سوی وزارت ارشاد و نیز كتاب سال معلم (1380) و كسب مقام دوم نقد ادبی برای كتاب  ساختار زبان شعر امروز در كارنامه این شاعر می درخشد. 
 
جلسات كارگاه نیما با حضور مصطفی علی پور كه سه شنبه های هر هفته در حوزه هنری برگزار می‌شود، چند سالی است كه یكی از پررونق ترین و پر بركت ترین جلسات شعر سپید و نیمایی پایتخت محسوب می شود. از این جهت پر رونق كه از همه اقشار تنها با هدف تعالی شعر در این سلسله جلسات شركت می كنند و از دامن همین جلسات، شاعران بسیاری برخاسته و كتاب ها چاپ كرده‌اند. یكی از دلایل این همبستگی بی شك هم دانش استاد مصطفی علی پور در نقد اشعار است و هم اخلاق متعهدانه و بی پیرایه ایشان. وی مصداق مانایی شاعر در پی داشتن اخلاق خوش مردم‌داری و مردم مداری ست. 
 
از انبوه كتاب های چاپ شده شاگردان استاد در طول یك‌ساله اخیر می توان به اثر شاعران جوانی چون وحیده احمدی با كتاب «شاید به جا آوردی»، بهار آقا بابایی با كتاب «تولدت باشد برای فردا»، گالیا توانگر با كتاب «زیر پوستم زنی سرباز مخفی ست»، آرش حاج امینی با كتاب «پرنده های درخت سفارت»، نیره سادات روحانی با كتاب «رنگ های بی خیال»، زری ناظم زاده با كتاب «زمزمه رهگذر» می توان اشاره كرد كه كتاب اخیر- كتاب زمزمه رهگذر- در كشور تركیه به طبع رسیده است. 
 
بسیاری از شاگردان ایشان اولین گام های شاعرانگی شان را در همین كارگاه نیما برداشته و هم‌اكنون درصدد چاپ اثر دوم خود هستند. 
 
یكی از برنامه های ثابت این جلسات دعوت از استادان صاحب نام و اهل فن است كه این دعوت به صورت ماهی یكبار انجام می شود. در بین مدعوین سال 95 می توان به نام آوران شعر و ادب پارسی همچون اسماعیل امینی، رضا اسماعیلی، علیرضا قزوه، مصطفی محدثی خراسانی، عبدالحمید ضیایی، ناصر فیض، موسی بیدج، مهدی مظفری ساوجی، سعید بیابانكی، جواد محقق و... اشاره كرد. 
 
برای برپایی سلسله جلسات ادبی در حوزه حامیان و بستر سازانی چون محسن مومنی شریف رئیس حوزه هنری، فاضل نظری معاون هنری حوزه و غزل‌سرای نام آشنا، دكتر علیرضا قزوه رئیس آفرینش‌های ادبی همواره در تلاش بوده اند. یكی از اقدامات موثر برگزاری رایگان كارگاه های ادبی و در نظر گرفتن بودجه ای برای تهیه تسهیلات برای شاعران جوان همچون تهیه كتاب های شعر به صورت رایگان بوده است. 
 
مصطفی علی پور كه به سختی آن هم در سال های اخیر به اصرار دوستداران و شاگردانش راضی به چاپ دو دفتر ازاشعارش شده،درمورد دو كتاب شعر اخیر خود «در چهار راه بهار نارنج» و «در پیراهن اردیبهشت» می گوید: « این دو دفتر شامل گزیده اشعار من از سال 84 تا كنون است كه در قالب نیمایی و سپید و البته به همراه تعدادی غزل و رباعی است.این دفترهای شعر بیشتر اشعار غنایی و اجتماعی من را در بر می گیرد كه به دلیل درهم آمیختگی نمی شود به صورت مستقل هیچ كدام از این دو موضوع را محور اصلی آن ها دانست. اگر من این اشعار گزیده را در دو دفتر منتشر كردم نیز به خاطر همین نزدیكی درون‌مایه و شكل اشعار است.» 
 
علیپور در ادامه درباره چرایی كنار هم قرار گرفتن و تلفیق اشعار با مضمون اجتماعی و غنایی در این دو دفتر نیز می گوید: «اول از همه باید این مسئله را شرح دهم كه شعر غنایی به معنی شعر عاشقانه نیست. اگر بخواهیم شعر غنایی را تنها بیان كننده احساسات شخصی شاعر بدانیم در واقع بسیاری از سروده های شاعران ما در حیطه شعر غنایی قرار می گیرد كه در واقع این طور نیست. شعر غنایی در وجهی از خود شعری اجتماعی است، اما بیان حماسه و آیین نیز در آن جای می گیرد. 
 
من به عنوان شاعر درك و تعبیر خودم را مفهوم شعر اجتماعی دارم. به باور من شعر اجتماعی شعری است كه تاثیر شرایط روزگار ما را بر شاعر نشان داده و منعكس كننده آن باشد. ما شاهدیم كه نیما شعر دارد با مطلع «تو را من چشم در راهم». در این شعر مخاطبان نیما حس می كنند كه او شعر عاشقانه سروده است، اما در واقع نگاه او به سمت كشف و درك نوعی موعود است كه وجه اجتماعی پررنگی به شعرش می دهد. من هم با این تعریف سعی كردم در این دو دفتر شعر به بیان و روایتی از انتظار دست پیدا كنم كه تركیبی از روایت غنایی اجتماعی در شعر است.» 
 
شعری از استاد علی‌پور: 
 
«مترسك» 
مثل تكه ای شب ایستاده است 
روی استخوان چوبی اش 
و تمام خویش را به باد داده است 
او با هر كه می رود 
احترام می كند 
هم به آن كه چنگ می زند به او 
هم به آن سنگ می زند به او 
سلام می كند 
قلب او اگر چه چوبی است 
هر چه هست 
روشنی و خوبی است 
شب كه می رسد 
با تمام خود 
در سیاهی سكوت 
چشم می شود 
شب كه می رسد 
خشم می شود 
او نگاهبان خاطرات زندگی است 
پیشمرگ دوستی 
در مخاطرات زندگی است 
صبحدم كه آفتاب تیغ می زند 
سایه ی تكیده اش 
تا صلات ظهر روی خاك دیدنی است 
شامگاه 
شیون كلاغ های پیر 
روی شانه های خسته و شكسته اش 
شنیدنی است 
گاه گاه 
گر چه مثل سایه ای مخوف 
با شتاب 
از برابر نگاهتان عبور می كند 
هیچ هم نباشد 
این غریب 
دست كم گرازهای وحشی سیاه را 
از برنجزارهای سبزتان 
دور می كند.

پایگاه خبری حوزه هنری، 24 اسفند 1395

http://www.hhnews.ir/fa/news/30384/